Program

Deklaracja miejskości

Miasto, nawet niewielkie, jak i każda najmniejsza jego część to rzecz wielka. Nie tylko materialnie, ale przede wszystkim duchowo. Miasta zredukowane do ilościowej koncentracji mieszkańców, budynków, kapitału i funkcji społecznych oraz do przecięcia się szlaków komunikacyjnych z wyłączeniem wspólnoty mieszkańców stanowią twory quasi-przyrodnicze – dżungle strukturalnej przemocy, chaosu urbanistycznego, zanieczyszczenia środowiska, uzależnień i chorób.
Miasto widziane jako fenomen kulturowy to przede wszystkim wspólnota, której jakość wyznacza siła lokalnej tożsamości. Węzłami miejskości są przywiązanie do lokalnych tradycji (folkloru kulinarnego, językowego, odzieżowego), unikalnej historii miejsc (dzielnic, osiedli, ulic), lojalność klubowa kibiców, charakterystyczne dla życia miejskiego sposoby spędzania wolnego czasu i budowania sąsiedzkich relacji (kawiarnie, parki, targowiska), zaangażowanie w samorząd zawodowy, rzemieślniczy i gospodarczy, związki zawodowe oraz organizacje społeczne, i polityczne.
Przetrwanie, aktualizacja i rozwój węzłów lokalnej tożsamości zależy od jakości lokalnych elit opiniotwórczych: polityków, społeczników, nauczycieli, księży, dziennikarzy, artystów, czyli wszystkich tych, którzy mówią do większej liczby osób i są przez nich słuchani, których określamy mianem autorytetów.
Niestety, dzisiaj te lokalne elity miasta nie rozumieją i nie lubią. Gdy tylko mają taką możliwość, grodzą się w zamkniętych osiedlach lub wyprowadzają poza miasto, choć nie opuszczają go całkiem. Wciąż w miastach pracują i zajmują rolę, do której nie aspirują i która im nie przynależy. Sami nie ukrywają, że donikąd wspólnoty lokalnej nie prowadzą, że od tej wspólnoty z własnej woli się odżegnują i odgradzają. Dla własnych korzyści biorą udział w sprawowaniu władzy, ale nie widzą w niej służby tylko szansę na dodatkowe profity materialne.
Miejskość, do jakiej się odwołujemy to szczególny styl życia. Miejskość to solidarność oparta na więziach sąsiedzkich, grupowych i ogólnomiejskich. Miejskość to wolność w sferze prywatnej, a jednocześnie otwartość na doświadczenie inności manifestowanej w przestrzeni publicznej. Miasto to forum powstawania i wymiany idei. Miasto wreszcie to miejsce pracy na własny rachunek i odpowiedzialności za otaczającą nas przestrzeń i ludzi.
Apelujemy do tej cichej elity wielkiego ducha, która cudzego dobra nie pragnie odebrać, ale pomnożyć. Nie odwołujemy się do egoizmu silnych, ale szlachetnej i rozumnej troski o dobro wspólne. Wierzymy, że łodzianie są gotowi, aby przejąć odpowiedzialność za zarządzanie przestrzenią publiczną (poprzez rady osiedli), budynkami wielorodzinnymi (poprzez wspólnoty mieszkaniowe), szkołami (poprzez stowarzyszenia rodziców). Uważamy, że nic nie przynosi lepszych rezultatów niż oddolne zaangażowanie mieszkańców w samodzielne rozwiązywanie ich własnych problemów na własny rachunek i na własną odpowiedzialność. Taki kierunek wyznacza niezrealizowana, acz zapisana w naszej Konstytucji zasada pomocniczości.
Wynikająca z niej istota samorządu terytorialnego oznacza przekazywanie władzy obywatelom i ich wspólnotom. Do realizacji takiej polityki musimy wykształcić elitę polityczną, która instytucje władzy municypalnej wykorzysta do upodmiotowienia a nie wyręczania mieszkańców.
Wybory są najlepszą okazją do zaangażowania się tych, dla których przewodnikiem moralnym jest służba na rzecz dobra wspólnego. Dlatego apelujemy do wszystkich mieszkańców o aktywne działania w obronie miejskości.

OBYWATELSKA STRATEGIA ZINTEGROWANEGO ROZWOJU ŁODZI 2020+

Niniejszy dokument stanowi podstawę programową stowarzyszenia Wolne Miasto Łódź.

Miasto

Wspólna odpowiedź na fundamentalne pytania o to, „czym jest miasto?”, „jakie funkcje powinno spełniać?”, „jakie są zadania jego władz?” powinna być podstawą odnalezienia języka współpracy pomiędzy mieszkańcami i władzami samorządowymi. Dla nas, obywateli, najważniejsze jest, aby Łódź była miejscem, w którym chce się i można mieszkać, pracować i rozwijać się. Pragniemy, aby życie w Łodzi dla wszystkich mieszkańców było wyborem, a nie zrządzeniem losu. Odpowiedzialność za realizację tego ambitnego celu spoczywa na wszystkich mieszkańcach i od tej odpowiedzialności ani sami nie chcemy się uwalniać, ani nie oczekujemy uwolnienia nas od niej przez władze samorządowe.

Przed władzami miasta stawiamy z kolei zadanie zaspokajania wyłącznie tych potrzeb, które nie mogą być realizowane w wolnej wymianie dóbr i usług pomiędzy obywatelami. Samorząd nie powinien kreować dóbr prywatnych, służących określonym grupom odbiorców, lecz wyłącznie dobra publiczne, dostępne na równych zasadach wszystkim łodzianom. Łódź powinna być miastem ograniczonego samorządu i aktywnie działających obywateli.

Zaspokojenie potrzeb i oczekiwań mieszkańców wymaga zidentyfikowania wartości, które wyznaczą hierarchię celów dla realizowanych przez samorząd polityk publicznych. Nie byłaby ona możliwa bez wspólnej tożsamości i powszechnie podzielanej wizji Łodzi, oddającej jej dziedzictwo, potencjał, stan obecny oraz aspiracje mieszkańców. Źródłem wyjątkowości naszego miasta była oddolna przedsiębiorczość. Fenomen „ziemi obiecanej” stanowi dla nas największy powód do dumy. XIX-wieczny model rozwoju miasta, oparty na rozwoju gospodarki, chcielibyśmy powielić w XXI wieku, tworząc „nową ziemię obiecaną”. Jedyne, czego potrzebujemy, to nieskrępowana swoboda działania, dlatego postulujemy ograniczenie obszarów ingerencji urzędników i deregulację życia społecznego.

We władzach miasta łodzianie upatrują gospodarza, który zapewni w Łodzi czystość, porządek i bezpieczeństwo. Samorząd powinien świadczyć obsługę urzędową mieszkańców, dbać o rozwój infrastruktury i lokalnej zieleni. Trudno znaleźć uzasadnienie dla innych aktywności, których urząd miasta podejmuje nadmiernie dużo. Zgodnie z zasadą subsydiarności władze nie powinny wykraczać poza zakres zadań, które mogą być z powodzeniem realizowane przez samych mieszkańców i ich zrzeszenia.

Na poziomie strategicznym celem samorządu lokalnego jest przyczynianie się do wzrostu jakości życia mieszkańców poprzez rozwój kapitału intelektualnego, społecznego i materialnego. Celem samorządu na poziomie operacyjnym jest zagwarantowanie dostępności usług, których nie zaspokaja rynek oraz tworzenie otoczenia prawno-instytucjonalnego, regulującego życie wspólnoty lokalnej. We wszystkich działaniach podejmowanych przez samorząd, dobro mieszkańców powinno znajdować się na pierwszym miejscu. Niezbędnym do tego warunkiem jest otwartość na debatę w miejsce pozorowanych konsultacji społecznych i akcyjnej partycypacji.

Diagnoza

Łódź to miasto niezwykłe – owoc mądrej polityki władz Królestwa Polskiego wspartej talentem, pracą i kapitałem przedstawicieli wielu narodowości i wyznań, którzy właśnie w tym miejscu odnaleźli ziemię obiecaną dla siebie i swych dzieci. Niestety z pozycji lidera XIX-wiecznego rozwoju, w ostatnim dwudziestoleciu znaleźliśmy się w sytuacji zapóźnienia cywilizacyjnego, społecznego i gospodarczego. Stan, w jakim znajduje się nasze miasto w porównaniu do konkurencyjnych ośrodków metropolitalnych trafnie opisuje diagnoza strategiczna przygotowana na potrzeby strategii rozwoju Łodzi 2020+. W każdym obszarze wymienionym w diagnozie strategicznej jesteśmy na ostatnim lub przedostatnim miejscu. Łódź doświadcza daleko idącej degradacji i atrofii funkcji miejskich i metropolitalnych. Fundamentem, na którym możemy dzisiaj opierać rozwój Łodzi są, niestety, ruiny dawnej świetności. Szczególnie niebezpieczny dla naszego miasta jest doświadczany obecnie kryzys demograficzny i urbanistyczny. Zaburzenia struktury wiekowej i przestrzennej miasta będą miały wieloletnie konsekwencje, a odwrócenie niekorzystnych trendów może okazać się niezwykle kosztowne.

Pewnych, napawających nas nadzieją szans dostarczają potencjały, jakie dostrzec można w Łodzi akademickiej i przedsiębiorczej. Chociaż stan obecny nie napawa nadzieją, nie powinniśmy zapominać, że diagnozować można również przeszłość i przyszłość. W przeszłości odnaleźć możemy bogate dziedzictwo Łodzi fabrykanckiej, przemysłowej i wielokulturowej, do którego możemy dzisiaj twórczo nawiązywać. Diagnoza przyszłości wiąże się z potencjałem, jaki tkwi w Łodzi. Leży on w szczególności w niewykorzystanej przestrzeni, zapleczu taniej siły roboczej, oddolnej przedsiębiorczości, bliskości Warszawy i jakości szkolnictwa wyższego.

Dlaczego nie udaje się stworzyć impulsów rozwojowych dla miasta pomimo istnienia dziedzictwa, na którym można budować i potencjału przyszłości, który można wykorzystać? Odpowiedzią na to najważniejsze pytanie jest brak łódzkich elit, zdolnych wyprowadzić miasto z pokomunistycznej zapaści. Zaproponowane w strategii rozwiązania poza zachowaniem miejskiego charakteru Łodzi, mają również na celu odtworzenie łódzkiej elity, bez której nigdy nie staniemy się równoprawnym konkurentem wielkich polskich metropolii.

Metodologia

Ponieważ wyzwania, jakie stoją przed Łodzią posiadają głębokie, społeczne uwarunkowania, metodologia strategii rozwoju miasta musi uwzględniać osiągnięcie efektów na wielu płaszczyznach. Przyczyną niepowodzenia dotychczasowych zarządów miasta w zarządzaniu prorozwojowym była niska jakość lokalnych elit. Wpłynęły na nią trzy procesy: wymiana ludności po II Wojnie Światowej, degenerujący wpływ komunizmu oraz wysysanie najlepszych absolwentów szkół wyższych przez Warszawę. Wymiernymi skutkami tych procesów jest zarówno brak zrozumienia idei dobra wspólnego wśród elit politycznych jak i niska aktywność obywateli. Jedyną drogą odbudowania kapitału społecznego jest wprowadzenie mechanizmów doskonalenia elit: otwartej rekrutacji, pozytywnej selekcji, procesu uczenia się.

Strategia Zintegrowanego Rozwoju Łodzi 2020+ uwzględnia tę potrzebę, opierając model zarządzania wspólnotą lokalną na wolnokonkurencyjnej transmisji i dystrybucji wartości, dóbr, idei. Mechanizm konkurencji, na którym bazuje logika zarządzania miastem zaproponowana w niniejszej strategii umożliwi funkcjonowanie systemu weryfikacji nieefektywności i nagradzania skuteczności. Dobre rozwiązania uzyskają wsparcie, zaś błędne kierunki działania, nie przynoszące rezultatów zostaną powstrzymane. Aby uzyskać zamierzony efekt, programy operacyjne, realizujące priorytety zawarte w niniejszej strategii powinny zostać przygotowane w formie macierzy logicznej ze wskazaniem:

  • problemów,  jakie należy rozwiązać w formie opisowej diagnozy;
  • celów, jakie pragniemy osiągnąć;
  • działań, prowadzących do ich zrealizowania;
  • spodziewanych rezultatów podjętych działań w postaci mierzalnych wskaźników;
  • podmiotu odpowiedzialnego.

Zarządzanie miastem oparte na kosztowej i jakościowej analizie osiąganych rezultatów doprowadzi do szerokiej optymalizacji jakości, wydajności i kosztów oferowanych usług. Mechanizm wolnej konkurencji będzie równocześnie drabiną pozytywnej selekcji dla najbardziej aktywnych obywateli, wymuszając na wszystkich uczestnikach życia społecznego zwiększenie zaangażowania, uczenie się i doskonalenie własnych organizacji i usług. Dopuszczenie wszystkich podmiotów, na równych zasadach do świadczenia swoich usług podniesie jakość życia łodzian, zapewniając optymalną pod względem kosztów i dostępności ofertę usług (m.in. komunalnych, artystycznych, edukacyjnych, sportowych, rozrywkowych).

Wyzwania

Łódź znajduje się w relatywnie najgorszym położeniu w porównaniu do innych dużych miast. Stan zapóźnienia cywilizacyjnego, rozkładu gospodarczego wynikającego z upadku wiodącej gałęzi przemysłu włókienniczego oraz słabej tkanki społecznej pozbawionej kapitału intelektualnego prowadzi do następujących wniosków, zawartych w diagnozie strategicznej: „Silne strony Łodzi nie są w stanie samodzielnie zredukować zagrożeń stojących przed miastem (…). Strategia konkurencyjna powinna koncentrować się na eliminowaniu oraz minimalizowaniu wewnętrznych słabości, aby w przyszłości lepiej wykorzystać szanse płynące z otoczenia i sprawniej wykorzystać okazje zewnętrzne”.

Stan rozkładu tkanki miejskiej Łodzi, skutkujący zanikiem funkcji metropolitalnych doprowadzi w perspektywie kilkunastu lat do zaniku powiązań regionalnych wewnątrz województwa (na rzecz lokalnych centrów w Piotrkowie Trybunalskim, Skierniewicach, Sieradzu i Kutnie) oraz powiązań krajowych z największymi polskimi miastami. Wszystkie problemy Łodzi i jej mieszkańców zidentyfikowane w diagnozie strategicznej wydają się drugorzędne wobec groźby zaniku miasta, jako takiego. Priorytetowymi celami powinno być zatem zatrzymanie procesów dezurbanizacyjnych, depopulacyjnych i starzenia się społeczności lokalnej.

Większość problemów, z jakimi boryka się Łódź wynika ze złego zarządzania. Dla osiągnięcia realnej zmiany obecnego, nie najlepszego stanu rzeczy, należy przyjąć założenie o potrzebie natychmiastowej zmiany sposobu zarządzania miastem. Dotychczasowy model opierał się na zwierzchniej roli samorządu, będącego jednostką prowadzącą szkoły, placówki kultury, szpitale oraz komunalne przedsiębiorstwa usługowe. Jednocześnie urząd miasta był podmiotem prowadzącym politykę informacyjno-promocyjną, organizował wydarzenia i imprezy, inicjował nowe kierunki, prowadził działalność regulacyjną i kontrolną.

Zmiana metodyki zarządzania powinna zakładać wycofanie samorządu ze wszelkich sfer, w których jego udział jest zbędny, tym samym oddając odpowiedzialność za miasto jego mieszkańcom. Fundamentem rozwoju Łodzi powinni być obywatele, przy zachowaniu przez władze samorządowe wyłącznie służebnej i regulacyjnej roli.

Celem niniejszej strategii jest wskazanie dostępnych narzędzi powstrzymania zapaści demograficznej i urbanizacyjnej Łodzi oraz sposobów przekazania odpowiedzialności za miasto jego mieszkańcom.

Priorytetowe wyzwania dla miasta, wiążące się z zagrożeniem zaniku funkcji miejskich to:

  1. dezurbanizacja, starzenie i wyludnianie się społeczności lokalnej;
  2. zła sytuacja gospodarcza, skutkująca m.in. niskimi płacami i niską jakością życia;
  3. słabe powiązania infrastrukturalne z regionem, resztą kraju i Europy;
  4. organizacyjna niezdolność samorządu miasta do zarządzania prorozwojowego.

Wizja

„Nie próbujcie dogonić Europy. Nigdy jej nie dogonicie. Spróbujcie raczej pokazać jej niedojrzałość i stwórzcie własne kryteria.”
Witold Gombrowicz

Jako dumni obywatele miasta Łodzi, korzystający z niezwykłego dziedzictwa – przemysłowego, kulturowego, architektonicznego i artystycznego – chcemy stworzyć najlepsze warunki do życia dla nas samych i naszych dzieci. Łódź XXI wieku – nowa ziemia obiecana – to przede wszystkim dobre miejsce do życia, które każdy z nas chce wypełniać taką treścią, jaką odnajduje we własnym wnętrzu. Pierwszeństwo w nadawaniu kształtu życia społecznego należy do obywateli. Wobec władz samorządowych stawiamy konkretne wymagania i ograniczony zakres ingerencji.

Odpowiedź na wyzwania, jakie stoją przed naszym miastem wymaga strategicznego zarządzania, popartego diagnozą potencjałów oraz szacunkiem dla dziedzictwa przeszłości. Wizja miasta musi wyrażać zarówno historyczną tożsamość Łodzi oraz aspiracje jej mieszkańców. Fabryczny krajobraz Łodzi, istniejący do dzisiaj w świadomości zbiorowej, jest częścią lokalnej pamięci i tożsamości. XIX-wieczna wizja ziemi obiecanej w wykraczała poza obszar działalności gospodarczej, dostarczając mieszkańcom możliwości nieskrępowanego rozwoju i samorealizacji we wszystkich sferach życia.

Charakter Łodzi w równej mierze określa dążenie do nowoczesności, poszukiwanie własnych, awangardowych rozwiązań, swoboda działalności artystycznej i kulturalnej wbrew istniejącym schematom. Tradycyjna architektura miasta industrialnego kontrastuje z modernizmem XX wieku i nowoczesną sztuką, która odnalazła dla siebie miejsce właśnie tutaj. Łódź jest zatem miastem, w którym jak nigdzie indziej zostały pogodzone sprzeczności. Zdolność łodzian do otwartości i akceptacji różnorodności określa nasz unikalny charakter. Tradycja współżycia wielu kultur w jednej wspólnocie oraz dążenie współczesnych mieszkańców do podniesienia jakości przestrzeni publicznej i własnego życia prowadzą do sformułowania wizji miasta na zasadzie dialektycznego połączenia dwóch przeciwieństw: zielonego miasta i nowoczesnego przemysłu.

 

Wizja Łodzi 2020+ to miasto zintegrowane wzajemnie sprzężonym rozwojem nowoczesnego przemysłu, przyjaznej przestrzeni i aktywnych obywateli.

Marka Łodzi powinna opierać się na wizji „miasta kominów” – drobnej przedsiębiorczości, samodzielności, innowacyjności i oddolnej aktywności. Kominy symbolizują samodzielność energetyczną łódzkich przedsiębiorstw, gdy brakowało elektrowni miejskiej. Również dzisiaj mogą stanowić symbol siły i niezależności obywateli. Miasto powinno zaprzestać prowadzenia i finansowania działalności promocyjnej służącej przyciąganiu turystów, na rzecz tworzenia „produktów” historycznych takich, jak stacja Radegast. Należy skupić się na budowaniu wizerunku miasta bliskiego tożsamości jego mieszkańców, z którego będziemy mogli być słusznie dumni.

Programy strategiczne

W celu zachowania funkcji miejskich władze Łodzi muszą wdrożyć szeroki i dogłębny program naprawczy, który powstrzyma procesy degradacyjne i umożliwi mieszkańcom Łodzi konkurowanie z innymi metropoliami regionu Europy Środkowej. Powodzenie reform w znacznej mierze uzależnione będzie od aktywności i skuteczności samych obywateli. Strategiczne planowanie rozwoju miasta w równej mierze powinno zatem uwzględniać oddolne działania podejmowane przez mieszkańców. Równocześnie niezbędny jest program reform w ramach urzędu miasta, co przed władzami Łodzi stawia ogromne wyzwania profesjonalizacji i znalezienia woli politycznej, dla realizacji programu naprawczego. Stałą dominantą i spoiwem podejmowanych przez władze działań winno być dążenie do harmonizowania i równoważenia potrzeb oraz oczekiwań różnorodnych grup społecznych. Myślenie o przyszłości, odpowiedzialność oraz umiejętność dostosowania się do przeobrażeń i zmian zachodzących w otoczeniu, to podstawowe kompetencje, jakimi powinny wyróżniać się władze Łodzi, aby zapewnić trwały i zrównoważony rozwój miasta w przyszłości. Trzy pierwsze, przedstawione poniżej, programy strategiczne dotyczą odrobienia zapóźnienia cywilizacyjnego miasta, a ostatni reformy urzędu miasta Łodzi.

  1. Spójność tkanki miejskiej, funkcji metropolitalnych oraz struktury demograficznej;
  2. Rozwój gospodarczy i zwiększenie jakości życia;
  3. Rozwój powiązań infrastrukturalnych z regionem, resztą kraju i Europy;
  4. Zwiększenie zdolności władz miasta do zarządzania prorozwojowego.

W celu ciągłej i kroczącej realizacji programów strategicznych poza strukturami urzędu miasta powinna istnieć jednostka odpowiedzialna za przygotowanie i monitorowanie reform. Powinna korzystać ze wsparcia sektora prywatnego w zakresie doradztwa, badań i ekspertyz.

  1. Spójność tkanki miejskiej, funkcji metropolitalnych oraz struktury demograficznej

Program ma na celu zachowanie miejskiego charakteru Łodzi w wymiarze urbanistycznym, architektonicznym, gospodarczym, kulturalnym i społecznym. Szczególnie istotnym priorytetem jest zatrzymanie w Łodzi absolwentów studiów wyższych, gdyż oni są najbardziej mobilną grupą mieszkańców. Należy wspierać rozwój łódzkich przedsiębiorstw, aby mogli znaleźć tutaj pracę oraz umożliwić im nabywanie na własność bardzo tanich mieszkań z łódzkiego zasobu komunalnego.

Zachowanie spójności tkanki miejskiej nastąpi poprzez:

– uchwalenie spójnego planu zagospodarowania przestrzennego dla całej Łodzi;

– wprowadzenie wysokiego podatku od niezabudowanych nieruchomości w strefie zabudowy miejskiej;

– zwolnienie z podatku od nieruchomości inwestycji prowadzonych w ścisłym obszarze rewitalizacji;

– zrównanie podatku od nieruchomości dla całego miasta na poziomie zapewniającym dotychczasowe przychody;

– zachowanie tradycyjnej zabudowy i funkcji Śródmieścia, będących podstawą lokalnej tożsamości mieszkańców. Poprawa bezpieczeństwa oraz jakości przestrzeni publicznej w centrum miasta. Rozwijanie funkcji metropolitalnych zintegrowanych ze sobą city center (finanse i gospodarka) oraz starego miasta (kultura, rozrywka, turystyka);

– inwentaryzację zasobów (stworzenie bazy danych wszystkich działek i nieruchomości w oparciu o aplikację Geographic Information System);

– rozbudowę infrastruktury technicznej w obszarze zabudowy miejskiej zmierzającą do pełnego uzbrojenia terenów inwestycyjnych i wielorodzinnych budynków mieszkalnych.

Zwiększenie jakości przestrzeni publicznej nastąpi poprzez „oddanie” jej mieszkańcom:

– zarządzanie przestrzenią publiczną przez wspólnoty mieszkaniowe, spółdzielnie, rady osiedli, spółki zarządzające parkami przemysłowymi, podmioty prywatne;

– wsparcie powstawania i działalności wspólnot mieszkaniowych, przekazanie mieszkańcom w dzierżawę wieczystą terenów zielonych przylegających do ich posesji (przydomowe ogródki, przydrożne pasy zieleni);

– program prywatyzacji mieszkań komunalnych zawierający możliwość odpracowania zaległości czynszowych w ramach prac społecznych np. w obszarze utrzymania czystości i estetyki nieruchomości;

– zagospodarowanie (tymczasowe lub docelowe) nieużytków miejskich jako terenów zielonych;

– zarządzanie terenami przemysłowymi przez wyspecjalizowane spółki z akcjonariatem prywatnym. Wspólna inicjatywa na rzecz uporządkowania przestrzeni publicznej z finansowaniem miasta i biznesu w pierwszym roku w stosunku 4:1, w drugim 3:1, trzecim 2:1, kolejnym 1:1, aż do samodzielności;

– zwiększenie ilości rad osiedli, bezpośredni wybór przewodniczącego rady na krótką kadencję z pełnym wynagrodzeniem, ale bez zaplecza lokalowego i urzędniczego. Bezpośredni nadzór, własny budżet i pełna odpowiedzialność za:

  • zieleń (nasadzenia i utrzymanie zieleni);
  • czystość (sprzątanie ulic, placów i nielegalnych wysypisk);
  • małą architekturę (z możliwością współfinansowania przez mieszkańców);
  • bezpieczeństwo (zamawianie patroli Straży Miejskiej, Policji lub firm ochroniarskich);
  • organizację ruchu drogowego (głos doradczy);
  • inwestycje drogowo-kanalizacyjno-rekreacyjne w ramach konkursów (realizowane przez UMŁ);

– władze lokalne skoncentrują się na koordynacji działań obywateli oraz zarządzaniu parkami i terenami rekreacyjnymi, aby zagwarantować pełną dostępność wysokiej jakości usług ekosystemów.

Zachowanie zdrowej struktury demograficznej zostanie zrealizowane poprzez:

– realizację programu „Młodzi w Łodzi” zakładającego przyznawanie na własność mieszkań dla młodych małżeństw zamierzających posiadać dzieci;

– przekazywanie gruntów pod spółdzielcze budownictwo mieszkaniowe (oparte na wkładzie finansowym lub pracy własnej udziałowców);

– zatrzymywanie i przyciąganie aktywnych zawodowo mieszkańców poprzez stworzenie przyjaznych warunków do życia zgodnie ze zdiagnozowaną hierarchią potrzeb: miejsce pracy, własne mieszkanie, bezpieczeństwo, edukacja, życie miejskie.

  1. Rozwój gospodarczy i zwiększenie jakości życia

Realizacja tego programu ma na celu zwiększenie ilości miejsc pracy, wzrost ich jakości (mierzony poziomem wynagrodzeń), rozwój działających w Łodzi przedsiębiorstw. Odpowiedzialność za osiągnięcie powyższych celów spoczywa na samych obywatelach, w szczególności właścicielach przedsiębiorstw. Samorząd lokalny może pełnić jedynie funkcję służebną i wspomagającą.

W tym celu miasto:

– zidentyfikuje wszystkie usługi, jakie samorząd świadczy przedsiębiorstwom i rozpocznie działania na rzecz ich doskonalenia. W ramach programu „Łódź przyjazna przedsiębiorcom” dla jakościowej optymalizacji usług zostanie wykorzystana zarówno wiedza jak i potencjał sektora prywatnego poprzez stworzenia ciała doradczego Prezydenta Miasta spośród kadry zarządzającej łódzkimi przedsiębiorstwami;

– zlikwiduje wszystkie niepotrzebne bariery, ograniczenia, limity i regulacje ograniczające swobodę działalności gospodarczej;

– zintensyfikuje działania na rzecz transferu wiedzy do gospodarki poprzez tworzenie inkubatorów i parków naukowo-technologicznych oraz utworzenie Rady Współpracy Nauki i Biznesu;

– powoła do życia spółki zarządzające parkami przemysłowymi, których zadaniem będzie przyciąganie inwestorów zewnętrznych;

– otworzy dostęp do świadczenia usług komunalnych prywatnym przedsiębiorstwom na zasadzie równej konkurencji ze spółkami miejskimi;

– na szeroką skalę wykorzysta model outsourcingu w realizacji polityk publicznych i obsłudze jednostek administracji samorządowej;

– skoncentruje się na wsparciu otoczenia biznesu, a nie konkretnych firm: budowie infrastruktury, zwiększaniu jakości edukacji, planowaniu przestrzennym, zapewnianiu bezpieczeństwa i porządku.

Jakość życia mieszkańców wzrośnie dzięki wykorzystaniu rosnących wynagrodzeń zgodnie z indywidualnymi preferencjami. Miasto powinno wykorzystać rosnące wpływy podatkowe dla zagwarantowania dostępności usług ekosystemów, które nie mogą być realizowane w swobodnej wymianie usług i towarów na wolnym rynku.

  1. Rozwój powiązań infrastrukturalnych z regionem, resztą kraju i Europy

Wykorzystanie centralnego położenia w Polsce i Europie, na skrzyżowaniu najważniejszych dróg tranzytowych daje łódzkim przedsiębiorstwom przewagę logistyczną nad resztą regionu.

W celu umożliwienia jak najpełniejszego wykorzystania tej przewagi władze Łodzi powinny:

– zabiegać o integrację miasta z krajową siecią kolejową i drogową;

– zabiegać o jak najszybszą budowę pełnej, bezpłatnej, autostradowo-ekspresowej obwodnicy Łodzi;

– zbudować sieć dróg dojazdowych do obwodnicy zewnętrznej Łodzi;

– zmodernizować sieć drogową w mieście (w szczególności udrażniając ruch na obwodnicy wewnętrznej Łodzi oraz drogach dojazdowych do Centrum);

– zapewnić funkcjonalne wykorzystanie terenów Nowego Centrum Łodzi jako zaplecza biurowego dla firm warszawskich oraz zaplecza mieszkaniowego dla pracowników dojeżdżających do Warszawy, rezygnując z „marnowania” nowej przestrzeni na inwestycje prestiżowe i niedochodowe. Centrum rozrywkowo-gastronomicznym, a zarazem główną atrakcją turystyczną miasta powinna pozostać ulica Piotrkowska;

– zapewnić dostępność terenów inwestycyjnych na obrzeżach miasta;

– rozwijać współpracę z gminami regionu, zabiegając o inwestycje w drogi dojazdowe do miast województwa.

Zapewnienie sprawnego transportu w ramach aglomeracji łódzkiej wymaga reorganizacji transportu publicznego:

– realizacja projektu kolei aglomeracyjnej i obwodowej zgodnie z kryteriami efektywności kosztowej;

– prywatyzacja kołowego transportu publicznego przy zachowaniu miejskiego systemu opłat w oparciu o zbliżeniową kartę miejską;

– budowę pięciu węzłów multimodalnych z wielopoziomowymi parkingami (bezpłatnymi dla posiadaczy kart miejskich) zlokalizowanych przy rynku Bałuckim, Górniaku, skrzyżowaniu Marszałków, dworcu Kaliskim i Fabrycznym;

– ograniczenie komunikacji tramwajowej do połączeń wewnątrz węzłów multimodalnych;

– dowóz komunikacją autobusową z terenów peryferyjnych do węzłów multimodalnych;

– zwrócenie lotniska w kierunku kolei, prywatyzacja portu lotniczego i przylegającego terenu inwestorom z branży logistycznej.

  1. Zwiększenie zdolności władz miasta do zarządzania prorozwojowego.

„Podstawowe przeszkody dla rozwoju miasta niekoniecznie są złożone. W wielu przypadkach prawdziwy klucz do pobudzenia rozwoju ekonomicznego może po prostu tkwić w poprawie jakości podstawowych usług władzy.”

Bret Schundler, burmistrz Jersey City

Poprawa jakości zarządzania może się odbyć tylko przy jednoczesnej redukcji ilości zadań podlegających władzom miasta. Należy zastosować rozproszony model zarządzania oparty na samodzielności wielu podmiotów, podejmujących drobne decyzje we własnym obszarze działania. Samorząd powinien ograniczyć się do wyznaczania ogólnie obowiązujących reguł (plan zagospodarowania przestrzennego, model finansowania, udostępnienie infrastruktury), pozostawiając zarządzanie operacyjne rozproszonym podmiotom działającym na wolnokonkurencyjnym rynku. Zgodnie z zasadą subsydiarności obywatele powinni ponosić odpowiedzialność za życie własne, swoich rodzin i oddolnych wspólnot. Urzędnicy nie powinni mieć wpływu na większość sfer życia społecznego.

Wycofanie władz samorządowych z bezpośredniego udziału w życiu społecznym nastąpi poprzez:

– przekazanie podmiotom prywatnym (wspólnotom lokalnym, organizacjom pozarządowym, związkom wyznaniowym, przedsiębiorstwom) wszystkich instytucji kulturalnych, sportowych, edukacyjnych przy zachowaniu własności infrastruktury i udostępnianiu jej wszystkim podmiotom na równych zasadach. Miasto nie powinno zatrudniać żadnego malarza, aktora, pisarza, sportowca czy nauczyciela. Kluby sportowe powinny przejść na własność kibiców, szkoły w ręce rodziców, a placówki kultury artystów;

– finansowanie instytucji kulturalnych, sportowych i edukacyjnych powinno odbywać się oddolnie poprzez wolny wybór każdego mieszkańca. W okresie przejściowym środki wydawane dotychczas na powyższe cele mogłyby być przekazywane na równych zasadach wszystkim łodzianom w formie środków finansowych na karcie miejskiej, dostępnych tylko na określone cele;

– prywatyzację zasobów mieszkaniowych miasta, służącą rozwojowi zasobów demograficznych Łodzi;

– dopuszczenie wolnej i równej konkurencji firm prywatnych w realizacji usług komunalnych. Wycofanie zaangażowania miasta z obszarów, w których nie istnieją naturalne monopole i wszystkie funkcje mogą realizować podmioty prywatne;

– zastąpienie opieki społecznej biurami usamodzielniania, funkcjonującymi jako natychmiastowe pośrednictwo pracy. W ramach robót publicznych miasto powinno stworzyć dostateczną ilość miejsc pracy dla wszystkich otrzymujących i ubiegających się o zasiłek socjalny. Każdy człowiek zasługuje na szansę, odpowiedzialność, wynagrodzenie i godność, jakie może uzyskać wykonując normalną pracę;

– realizację programu zdobywania doświadczenia zawodowego. W tym celu, do czasu wprowadzenia karty miejskiej, zamiast systemu kontroli biletów w MPK, w każdym pojeździe powinien znajdować się pracownik sprzedający i kontrolujący bilety. Szkolenia oferowane bezrobotnym należy zastąpić finansowaniem przyuczenia do zawodu w miejscu pracy oraz zdobycia praktycznego doświadczenia zawodowego.

W okresie przejściowym miasto powinno prowadzić Centrum Wspierania Inicjatyw Obywatelskich, udzielające pomocy przy zakładaniu organizacji pozarządowych, przejmujących od miasta realizację usług w obszarze edukacji, kultury, sportu. Przy niskim poziomie rozwoju mediów lokalnych, miasto powinno pełnić również funkcję pośrednika informacji, wspierając promocyjnie organizowane przez łodzian wydarzenia (udostępnienie powierzchni reklamowej na słupach, meblach miejskich, przystankach, w gablotach, bezpłatna informacja w miejskich serwisach internetowych).

Regulowanie i zarządzanie realizacją usług przez podmioty zewnętrzne postawi przed urzędem miasta zadanie koordynacji setek umów z podmiotami zewnętrznymi. Niezbędne do tego będzie stworzenie jednolitego centrum decyzyjnego samorządu, koordynującego polityki poszczególnych wydziałów (na wzór Urzędu Kancelarii Rady Ministrów) oraz wdrożenie procedur zabezpieczających interes miasta i mieszkańców. System zatwierdzania i śledzenia wykonania umów powinien znajdować się powyżej poziomu dyrektorów wydziałów, którzy będą odpowiedzialni za negocjowanie warunków umów i monitoring ich realizacji.

Należy scentralizować i zracjonalizować zarządzanie majątkiem nieruchomości, floty samochodowej, zużyciem energii. Pozwoli to na efektywne wykorzystanie posiadanych zasobów, oszczędności i realizację projektów rozwojowych. Efektywne gospodarowanie posiadanymi zasobami wymaga również wprowadzenia rachunku kosztów realizowanych działań, zawierającego analizę wszystkich kosztów po- noszonych w celu dostarczenia jednostkowej usługi lub produktu. Rachunek powinien obejmować również koszty nieużytkowanego sprzętu i nieruchomości.

Swoim podwykonawcom miasto powinno płacić za efekty działań, a nie poniesione nakłady czy dostarczone produkty. Każda usługa powinna mieć wyznaczone miary (wskaźniki) pożądanych rezultatów. Należy dążyć do standaryzacji świadczonych usług, w celu zapewnienia ich najwyższej jakości, w szczególności w obszarach, w których występuje uciążliwa dla otoczenia konkurencja (np. transport samochodowy).

Ponieważ ambicją łódzkich elit jest uczynienie Łodzi centrum outsourcingu, miastem innowacji, nowych technologii i przemysłów kreatywnych urząd miasta musi postawić sobie równie ambitne zadania. UMŁ powinien stać się regionalnym liderem we wprowadzaniu rozwiązań outsourcingu usług publicznych i obsługi mieszkańców, wprowadzaniu cyfrowych rozwiązań oraz innowacji społecznych i instytucjonalnych.

Samorząd mieszkańców

„Rząd może karać przestępców, nie jest jednak w stanie wzbudzać szacunku dla życia ludzkiego czy własności. Władza może wymagać pracy w zamian za pomoc od państwa, ale nie jest w stanie zaszczepić etyki pracy. Rząd może wspierać wychowanie dzieci, ale nie zastąpi im opieki rodziców.”

Stephen Goldsmith, burmistrz Indianapolis

Miasto jest wspólnotą społeczno-instytucjonalną prowadzącą, koordynującą i inicjującej działania mniejszych wspólnot i jednostek. Rozwój Łodzi uzależniony jest od zaangażowania wszystkich mieszkańców w poprawę jakości życia. Władze samorządowe nie powinny wyręczać ich ani utrudniać podejmowanych w dobrej wierze działań. Czasami nawet dobre intencje władz miasta prowadzą do zmniejszenia aktywności obywatelskiej rugowanej przez silniejszą konkurencję instytucji publicznych. Dlatego miasto powinno wycofać się z inicjowania i realizowania jakichkolwiek przedsięwzięć wykraczających poza ściśle zawężone ramy zadań przewidzianych dla samorządu. Jedyną formą wsparcia i stymulowania aktywności obywateli powinno być udostępnienie na równych zasadach niezbędnej infrastruktury.

W samorządzie mieszkańców obowiązują następujące zasady:

– odpowiedzialność za wychowanie i edukację dzieci spoczywa na ich rodzicach. Miasto powinno zapewnić im wolny wybór szkoły oraz równy dostęp do finansowania;

– zapewnienie dostępu do kultury, rozrywki i sztuki spoczywa na prywatnym impresariacie artystycznym i samych artystach. Miasto powinno zapewnić im równy dostęp do niezbędnej infrastruktury;

– rozwój zawodowego sportu, rozsławiający imię Łodzi w kraju i za granicą uzależniony jest wyłącznie od talentu sportowców i działaczy sportowych. Kluby sportowe powinny znajdować się w rękach prywatnych i na równych zasadach korzystać z miejskiej infrastruktury;

– zarządzanie przestrzenią publiczną powinno należeć do najniższego szczebla lokalnej wspólnoty. Rewitalizacja miasta uzależniona jest od aktywności samych mieszkańców. Dostępność usług metropolitalnych najskuteczniej stymulują i inicjują merkantylne zachęty prywatnych przedsiębiorców.

 

Łódź należy oddać mieszkańcom!

strong thesis statement content management system website video editing resume writing help online order essay online thesis writer for hire buy an essay essay help websites write my essay professional writing services pro essay writer online essay editor